Rianne vertelt over leven na NAH en het belang van écht mee kunnen doen.

In 2017 veranderde het leven van Rianne (47) ingrijpend. Door het loslaten van haar hartklep ontstonden er bloedstolsels en dat leidde tot vijf herseninfarcten. Haar linkerzijde raakte verlamd, spreken ging moeizaam, en haar energieniveau kelderde. “Ik was altijd aan, altijd bezig. Ineens kon ik niks meer.”

Van energiek naar uitgeput

Rianne werkte 24 jaar in de kinderopvang, combineerde haar baan met een druk gezinsleven en stond bekend om haar energie. Totdat haar lichaam haar plotseling in de steek liet. “Ik heb anderhalf jaar gerevalideerd. Mijn lichaam herstelde grotendeels, maar mijn hoofd bleef achter. Mijn geheugen, mijn concentratie, mijn belastbaarheid — alles was anders.”

De wereld draait door, jij staat stil

Na de revalidatie kwam Rianne thuis in een wereld die niet meer de hare was. “Ik wilde de oude ik terug. Ik ging maar door, dacht: als ik maar hard genoeg oefen, komt het goed.” Maar het kwam niet goed. Ze liep vast in haar eigen verwachtingen, in de bureaucratie van de gemeente, en in het onbegrip van de buitenwereld. “Mensen zien niks aan mij. Ze denken: die redt zich wel. Maar ik redde het niet. Als ik moe ben, laat mijn linkerkant me in de steek. Dan sleept mijn been, heb ik geen kracht in mijn arm, en soms valt zelfs mijn zicht uit.” Ze moest haar werk opgeven, haar dagen anders indelen, en leerde leven met onzichtbare beperkingen.

Zoektocht

Het was een zoektocht. “Waar kun je terecht als je in herstel zit? Er is niemand die het overzicht heeft of het je vertelt.” Via via kwam ze terecht bij de stichting Samen voor Den Bosch en bij De Stijl. Deze instanties helpen mensen die herstellend zijn en bieden kansen om weer mee te doen in de samenleving. Dat is ontzettend belangrijk en waardevol, vindt Rianne. “Deze mensen dachten met me mee. Ik was gek op carnaval, maar daar kon ik eigenlijk niet meer naartoe. Toen mocht ik achter de bar staan met carnaval. Ik heb de dag van mijn leven gehad. ” Daarna vond ze houvast in vrijwilligerswerk en kreeg begeleiding van een professional gespecialiseerd in niet-aangeboren hersenletsel. “Zij hielp me mijn week te structureren, praktische zaken te regelen, en vooral: om te leren accepteren dat ik niet meer alles kan.”

Meedoen is niet vanzelfsprekend

Rianne kreeg al jaren huishoudelijke hulp via de gemeente. Tot de gemeente begin 2025 vond dat ze het wel zelf kon doen en haar huishoudelijke hulp stopzette. Dat voelde als een klap. “Ik ging zelf het huis weer schoonmaken, maar ging daarbij weer steeds over mijn grenzen. Daardoor had ik eigenlijk geen energie meer voor de leuke dingen.” Kort daarna benaderde diezelfde gemeente haar voor deelname aan het programma Sneller Onbeperkt Meedoen. Aanvankelijk was ze wantrouwig. “Ik dacht: wat willen ze me nu weer afpakken?” Maar het bleek het begin van iets nieuws.

Ontmoetingen en uitdagingen

Tijdens de week ontmoette ze anderen met vergelijkbare ervaringen. “Iedereen had zijn eigen verhaal, maar we begrepen elkaar zonder veel woorden. Iedereen rustte wanneer het nodig was. Dat was normaal. Dat voelde zó goed.” En ze ging aan de slag met haar doel: grenzen bewaken. Daar werd aan gewerkt met allerlei activiteiten. “Ik heb in een kano op het water gezeten,” vertelt Rianne. “Hartstikke leuk. En daarna moesten we aan de slag met het bouwen van een vlot. Daar heb ik niet aan meegedaan, maar ik was wel de eerste die met het vlot mee wilde varen. En ik inspireerde anderen om mee te gaan, want zo ben ik.” Ze vierde haar verjaardag tijdens het programma. Op die dag was er vanuit het programma geen invulling. “We moesten zelf aan de slag met onze eigen doelen. Maar die kon ik niet bedenken. Tot ik me realiseerde dat dit mijn doel was: doelloos op pad. Iets wat ik normaal nooit doe.” Ze beleefde een fantastische dag in Deventer met een ander stel van de training. “Het was vermoeiend, maar het was het zó waard.” ’s Avonds werd ze verrast met een zelfgeschreven lied op de melodie van Suzanne, maar dan Rianne. Als ze er aan terug denkt, wordt ze emotioneel. “Ik heb nog nooit zo’n leuke verjaardag gehad.”

Hoopvol naar de toekomst

Inmiddels ligt de startweek van Sneller Onbeperkt Meedoen alweer een paar weken achter haar. Het programma omvat nog een trainingsweekend en enkele terugkomdagen. Toch merkt ze nu al de verandering die het programma haar gebracht heeft. De week bracht haar rust, herkenning, vriendschappen en vooral: ruimte om zichzelf opnieuw te leren kennen. “Ik heb geleerd om mijn grenzen aan te geven, ook thuis. Niet met een bot ‘nee’, maar door uit te leggen waarom ietsniet lukt. En dat werkt”, vertelt ze. “Ik ben positiever geworden. Ik weet nu: als ik iets leuks doe, moet ik daarna rust nemen. Maar dat is oké. Vroeger ging ik over mijn grenzen voor dingen die niet leuk waren en had ik geen energie meer voor de leuke dingen.” Ze bewaakt haar grenzen beter bij de minder leuke dingen en houdt daardoor energie over voor de leuke dingen. “Ik wil meer genieten van het leven. En als ik bij de leuke dingen over mijn grens ga, dan krijg ik er wat voor terug: een mooie en leuke ervaring.”

‘Dit programma moet voor iedereen beschikbaar komen’

Riannes verhaal laat zien hoe moeilijk het is om naar wens en vermogen deel te nemen aan de maatschappij als je een beperking oploopt. En hoe belangrijk het is dat daar aandacht voor komt. Ze heeft een duidelijke boodschap: “Er zou één plek moeten zijn waar je naartoe kunt als je in herstel bent. Een verzamelpunt, een website, een loket. Want als je net uit het ziekenhuis komt, weet je niet waar je moet beginnen. En dat is zonde, want er is zóveel mogelijk.” Sneller Onbeperkt Meedoen biedt daarin een waardevolle oplossing. Rianne: “Ik zou het echt iedereen aanraden. Dit programma moet beschikbaar komen voor iedereen die het nodig heeft.”