Gaat revalidatie om mobiliteit of om identiteit? Gaat het om hóe je je bed uitkomt of waarvóór je je bed uitkomt? Als het aan het inclusiepact ‘Sociaal revalideren’ ligt, gaat het om het tweede. Met als doel om sneller met zo min mogelijk beperkingen mee te kunnen doen. Wim van Weele (57) kan erover meepraten.
Bijna een jaar na een hersenbloeding kwam Wim thuis uit het revalidatiecentrum. “Je zit ineens in een situatie die je niet kent”, vertelt hij over die periode, nu zo’n twee jaar geleden. “Wat er in het revalidatiecentrum gezegd wordt, neem je voor waar aan. Ik kreeg vooral te horen wat ik niet meer kon en dat ik overal hulp bij nodig zou hebben. De eerste periode was dat ook zo. Het doel van de revalidatie was dat ik mijn dagelijks leven weer kon leiden en dat ik een paar stapjes zou kunnen zetten. Heel functioneel.”
“Je moet je vervolgens thuis maar zien te redden”, vertelt Wims vrouw Henriëtte. “De eerste weken probeer je er het beste van te maken. Maar dat werd steeds moeilijker; het werden lange doelloze dagen. We vielen echt in een zwart gat.” Wim knikt. Het besef dat hij afhankelijk was van de hulp van anderen, viel hem zwaar. Hij had altijd een actief leven, leuke baan, ging veel sporten en ineens was dat weg. “Ik werd depressief van het idee dat mijn leven zo zou blijven”, zegt hij. “Andere scenario’s kenden we niet.” Henriëtte gaat op zoek naar hulp, maar alles wat ze vindt, past net niet goed bij hun situatie. Een noodkreet bij HandicapNL brengt ze in contact met Rehab Academy. Zij verzorgen trainingen die mensen die gerevalideerd hebben helpen hun nieuwe leven op te pakken.
Tekst: Robin Wubben
Lees het hele artikel in SUPPORT MAGAZINE (2024-3)
